Moederschap met een beperking: opvoeden is soms omkopen

moederschap met handicap

Ik ben Kyra, 32 jaar, sinds 2 jaar moeder van zoontje Xenn en… door de spierziekte Ataxie von Friedreich rolstoel gebonden. Mij is gevraagd jullie af en toe eens iets te vertellen over het moederschap mét een beperking… want zo vanzelfsprekend als bij andere moeders gaat dit allemaal niet. Maar bijzonder, leuk, spannend, speciaal en waardevol is het wel! En al deze mooie…maar soms ook moeilijke momenten wil ik graag met jullie delen!

Zoals jullie in mijn vorige blogs hebben kunnen lezen, is opvoeden vanuit een rolstoel niet altijd makkelijk of vanzelfsprekend als bij een moeder met twee werkende benen. Toch heb ik er geen spijt van dat ik dit avontuur met mijn man ben aangegaan. Zou mooi zijn zeg, een kindje ‘neem’ je niet voor even! Maar eerlijk is eerlijk, in het begin stelde ik mijzelf wel eens de vraag: waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Vooral het eerste jaar (de babyfase) was lastig, ik weet niet of ik deze nog een keer over zou willen doen…
Hoewel mijn geplande keizersnede, de kraamweek en het geven van borstvoeding echt allemaal rooskleurig waren, vond ik mijn opnieuw ontdekte afhankelijkheid en het niet kunnen optillen en verplaatsen van mijn eigen kind een lichtelijke ramp.

Opvoeden is soms omkopen

Zoals ik vorige keer al beschreef: alles werd makkelijker (en voor mij dus ook leuker) zodra Xenn baby-af was. Een heerlijk  eigenwijs, braaf, goed-luisterend mini-mensje waarmee je kan communiceren! En ja, ahum… ik moet bekennen dat daarbij de woorden ‘opvoeden’ en ‘omkopen’ bij mij wel eens samen gaan. En dit bedoel ik niet extreem of zo, maar bijvoorbeeld dit:
- ‘Wil je dit knuffeltje vasthouden? Dan moet mama je eerst even een trui aandoen’
- ‘Wil je weten wat op die kleurplaat staat? Dan eerst nog een hapje’
- ‘Wil je dadelijk rozijntjes? Dan eerst voor mama je fietsje aan de kant zetten’

En nu wil ik het niet zo laten overkomen alsof ik hem constant een tegenprestatie moet bieden, want eigenlijk doet hij al heel veel uit zichzelf en voelt hij perfect aan dat mama niet door kan als zijn fietsje in de weg ligt of dat mama minder handig is met zijn trui aan te doen, maar ik bedoel gewoon… een beetje creatief zijn moet kunnen! Daarbij is het in deze ‘ik-ben-2-en-ik-zeg-nee-fase' dikwijls soms een must om iets op deze manier voor elkaar te krijgen, en menig moeder zal deze mening met mij delen.

Mijn nieuwe rolstoelbakfiets!

In het kader van het stukje opvoeding vond ik nog in het volgende: ik zag op de Support Beurs in Utrecht bij de stand van Roam een rolstoel-bakfiets staan. Ideaal voor mijn onafhankelijkheid omdat ik nu zelfstandig met Xenn erop uit kan gaan! Ik ben toen in gesprek gegaan met WMO Maastricht en heb de Connect Carrier (zo heet de rolstoelbakfiets) aangevraagd.
En: Xenn vindt het prachtig! Hij klimt er zelf in, gaat op het bankje zitten, hij (of ik) klikt zijn riempje vast en daar gaan we. Misschien ga ik hem straks op deze manier van school halen… of breng ik hem naar zwemles, maar nu gaan we er vaker ‘gewoon’ op uit. Of ja, ‘gewoon’…? Eigenlijk zie ik dit gezamenlijke uitje als een soort van opvoeding, maar dan met een beperking. We gaan bijvoorbeeld samen naar de kinderboerderij of naar de winkel. En onderweg komen we van alles tegen, een molen... of mensen waar we dan even mee kletsen. En zo wordt mijn opvoedingsperiode reuze interessant. Niet alleen Xenn geniet van de wind door zijn haren, ook ik geniet intens van mijn momentje van moeder-en-zoon-alleen!

Lees meer blogs van Kyra!

moederschap handicap

 

Ontvang elke maand onze deskundige nieuwsbrief.

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *