Het zou mooi zijn als ieder kind een persoon met een beperking ‘gewoon’ vindt - Kyra Muijtjens

blog kyra

Ik ben Kyra, 32 jaar, sinds (bijna) 2 jaar moeder van zoontje Xenn en…door de spierziekte Ataxie von Friedreich rolstoel gebonden. Mij is gevraagd jullie af en toe eens iets te vertellen over het moederschap mét een beperking…want zo vanzelfsprekend als bij andere moeders gaat dit allemaal niet.
Maar bijzonder, leuk, spannend, speciaal en waardevol is het wel! En al deze mooie…maar soms ook moeilijke momenten wil ik graag met jullie delen!

Uitvinden wat is de handigste manier

Zoals ik vorige keer zei: toen ik moeder werd voelde ik mij ineens weer opnieuw gehandicapt…Ik had het idee dat ik alles weer opnieuw moest leren en ‘uitvinden wat de handigste manier is’. Als je een handicap hebt bestaat het leven uit compromissen: lukt het 1 niet, doe je het andere. En ga hier dan niet voor 100% voor, maar voor 200%.
blog kyraZo had ik me dit dus ook voorgenomen met het aangepaste moederschap, ik kán misschien het ene niet…maar dan doe ik het andere des te beter.

Xenn begrijpt dat mama een beperking heeft

Viel dat even tegen in de praktijk…Toen Xenn echt nog een ienie-mienie-baby was, waren er geen compromissen. Het was iets niet kunnen…of iets (ook) niet! Gelukkig werd het steeds makkelijker. Naarmate Xenn van een baby een mensje werd, kon hij steeds meer zelf…begreep hij steeds meer…en het belangrijkste: hij wist al snel dat mama een beperking heeft en bepaalde dingen niet kan. Geweldig en vertederend als zo’n klein wezentje bij hulpen of papa gaat huilen en opgeraapt wil worden als hij zich pijn doet…en bij mama weet: nu moet ik sterk zijn en zelf opstaan.

Na een jaar fulltime thuis weer werken

Ik vertelde vorige keer al dat ik voordat ik moeder werd, een 32-uur werkende zorg coördinator van verslaafde probleemjongeren was. En dat ik na de geboorte ‘veranderde’ van energievolle, zelfstandige en ‘kunnen doen waar je zin in hebt’ -vrouw, naar vermoeide, afhankelijke, ‘met constant hulp om je heen’-moeder.
Een wonder en een luxe gegeven als je moeder mág worden, maar na een jaar fulltime thuis te hebben gezeten, wilde ik toch wel erg graag weer werken. Me weer nuttig maken buiten het moederschap, mezelf weer in de maatschappij laten zien, weer uitoefenen waar ik voor gestudeerd had: maatschappelijk werkster.

Weer Kyra zijn

Ik besloot weer parttime buiten de deur met (ex)gedetineerden te gaan werken, lekker even iets heel anders dan de thuissituatie! En dankzij mijn lieve ouders en schoonouders is dit ook mogelijk. Hun oppasdagen zijn voor alle partijen een feest: zij genieten van hun kleinzoon, Xenn vind de uitjes naar zijn opa’s en oma’s geweldig en ik vind een dagje ‘weer Kyra’ zijn ook lekker!

’s Ochtends, als ik niet hoef te werken, kijken Xenn en ik samen tv in bed. En ondanks dat ik mijn werk heerlijk vind, geniet ik intens van de ochtenden op bed met Xenn! Dan heb ik hem een uurtje helemaal voor mezelf, lekker knuffelen…lachen…ontbijten en kinderprogramma’s zappen. Mijn man gaat om 08.00 de deur uit. Xenn en ik gaan dan samen op bed ontbijten en wachten totdat om 09.00 de hulp komt om mij te helpen.

Een beperking is ‘gewoon’

Ontzettend gaaf en vertederend hoe Xenn een uur lang bij mij op bed blijft zitten…wetend dat hij er zo afkan, maar ook beseffen dat mama hem toch niet kan (terug)halen. We kijken dan allemaal leuke kinderprogramma’s, maar ik zie nergens iemand in een rolstoel of iemand met 1 been en/of arm ofzo…
Jammer vind ik dat, ik zou het mooi vinden als ieder kind een persoon met een beperking ‘gewoon’ vind. Voor Xenn is iemand in een rolstoel de normaalste zaak van de wereld! Andere kindjes kijken nog wel eens vreemd op of vragen aan hun ouders: ‘wat is dat?’ of ‘wat heeft die vrouw nu daar’? Dit kan ik ze uiteraard niet kwalijk nemen, want ze kennen het niet…bang voor het onbekende.
Waarom wordt een beperking nog als ‘vreemd’ of ‘eng’ ervaren? Waarom niet een dansende juf met 1 arm…of een voorleesprogramma door iemand in een rolstoel? Over een paar jaar wil ik Xenn van school gaan halen. Gewoon…zoals iedere moeder dit doet, zonder dat vriendjes en vriendinnetjes raar opkijken op het schoolplein.

…en dan is het 09.00! De hulp komt binnen en Xenn wéét dat hij dan het bed af mag. Dit ienie-mienie-mensje weet al super goed wat een beperking is en wat mama wel…en niet kan!

Lees de andere blogs van Kyra >>

 

Ontvang elke maand onze deskundige nieuwsbrief.

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *