Borstvoeding geven is prachtig maar kost veel energie - Kyra Muijtjens

blog kyra Muijtjens

Ik ben Kyra, 32 jaar, sinds (bijna) 2 jaar moeder van zoontje Xenn en…door de spierziekte Ataxie von Friedreich rolstoelgebonden. Mij is gevraagd jullie af en toe eens iets te vertellen over het moederschap mét een beperking…want zo vanzelfsprekend als bij andere moeders gaat dit allemaal niet. Maar bijzonder, leuk, spannend, speciaal en waardevol is het wel! En al deze mooie…maar soms ook moeilijke momenten wil ik graag met jullie delen!

Chaotische thuiskomst

Vorige keer vertelde ik over mijn kraamtranen en zorgen over de nabije toekomst. Ik vond het zo spannend om na vier dagen naar huis te gaan! Het ziekenhuis en de verpleegsters waren zo fijn. Maar toch, eens moet het er van komen. En daar gingen we met ons drieën …in onze (nieuwe, grotere) auto, Xenn in zijn maxicosi mét de superhandige Isofix, trotse papa, verzwakte mama en uiteraard mijn vertrouwde 2-wieler! Onze thuiskomst was een beetje chaotisch weet ik nog. De intake-kraamhulp (die er alleen de eerste dag is) kwam alles uitleggen. Maar ik voelde mij zo slecht, dat ik er nog maar weinig van weet.

Verheugde me op de volgende voeding

Mijn lichaam wende maar niet aan de vele veranderingen en inspanningen ineens. Mijn hoofd ontplofte zowat van de hoofdpijn en mijn lichaam kon alleen nog maar liggen. Ook gaf ik nog steeds de borstvoeding. En ondanks dat dit natuurlijk een goede energievreter is, ben ik ZO BLIJ dat ik dit heb volgehouden! Wat vond ik dit gaaf! Als ik sliep, verheugde ik me bijna op de volgende voeding, ik vond het zo uniek en vertederend! Wat ik er ook zo leuk aan vond, is dat met deze ‘bezigheid’ iedereen eens afhankelijk van mij was…i.p.v. andersom! Heerlijk gevoel was dat, hihi…het was echt iets van mij!

Geweldige kraamhulp

Maar 100% rozengeur en maneschijn was het dus niet zoals ik al vertelde. Ik voelde mij slechter en slechter. Ondertussen was het dag 2 en kregen we een fan-tas-tische kraamhulp! Eigenlijk had ik mijn ‘kraamweek’ gehad in het ziekenhuis, maar ik had vooraf aan mijn bevalling deze extra week thuis toch aangevraagd. Eerst instantie dacht ik (waarschijnlijk zoals meerdere aanstaande moeders): ik vind dat helemaal niet fijn zo’n vreemd mens over de vloer die ik dan weer alles moet uitleggen.
Maar o wat ben ik blij dat zij kwam. Mijn kraamhulp was alles behalve ‘vertel me eens wat ik moet doen’. Meteen super kordaat, wist wanneer ze me moest laten of juist niet, hielp mij met douchen en het aanleggen, verzorgde Xenn en mij als een prinsenpaar en maakte zich meteen onmisbaar, wat een schat!

Steeds lamlendiger

Helaas werd mijn giga hoofdpijn niet minder… en aan het einde van dag 2 toen mijn kraamhulp al naar huis was, belde mijn man toch maar eens met de nazorg-verloskundige en het ziekenhuis. Hij wist ook niet meer wat te doen en ik werd steeds lamlendiger. De nazorg-verloskundige kwam om 22.00 uur naar ons toe. De vraag was: moest ik weer voor opname naar het ziekenhuis? Het eerste wat ik zei: ‘en mijn borstvoeding dan?’ Maar daar hoefde ik mij geen zorgen over te maken, Xenn zou dan gewoon met me meegaan. Uiteindelijk besloten de verloskundigen en de artsen dat een nieuwe opname niet hoefde, maar dat mijn uitgeputte lichaam gewoon veel rust nodig had. Slapen dus! (Wel moeilijk met om de 2 a 3 uur borstvoeding, maar dit had ik er graag voor over!)

Naarmate de week vorderde ging het beter met me. De kraamhulp zorgde ervoor dat ik voldoende rust kreeg en leerde papa ’s middags als hij zijn halve dagen werk had afgerond, hoe Xenn in badje moest. (Wat trouwens een echte aanrader is, een tummytub voor de eerste maandjes!)

Hoe verder…? Volgende keer meer!

Ontvang elke maand onze deskundige nieuwsbrief.

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *